Technika przeprowadzenia zabiegu operacyjnego

 

Dr n. med. Jacek Wojarski

Usuniecie płuca u biorcy

Tradycyjnie i wciąż najczęściej wykonywanym dostępem chirurgicznym dla przeszczepienia jednego płuca jest torakotomia tylno-boczna. Pojedyncze ośrodki na świecie w tym również ośrodek Zabrzański specjalizują się w wykonywaniu przeszczepu techniką minitorakotomi przedniej. W obserwacji własnej wpływa to na lepsze gojenie rany oraz zmniejsza dolegliwości bólowe. Zdecydowanie lepszy jest też efekt kosmetyczny.
Preparowane są żyły płucne, tętnica płucna i oskrzele główne. W zależności od sytuacji anatomicznej, tolerancji oddechowo hemodynamicznej czynności te przeprowadza się na wentylowanym płucu, zapadniętym płucu ( intubacja rurka dwuswiatłową) lub w warunkach krążenia pozaustrojowego (Ecq . W przypadku zastosowania krążenia pozaustrojowego konieczna jest wcześniejsza heparynizacja chorego.
Po wypreparowaniu struktur wnęki płuca , jeżeli na tym etapie nie było konieczne podłączenie ECC czasowo odłącza się perfuzję i wentylację wycinanego płuca i ocenia sytuację hemodynamiczną i wydolność oddechową drugiego natywnego płuca. W tym czasie podejmuje się decyzję o możliwości wykonania zabiegu bez lub z użyciem ECC choć taka konieczność może pojawić się w każdej fazie operacji.

Pamietaj !!!
Wypełnij Oświadczenie Woli.
  
Noś je zawsze przy sobie.
Jeżeli zachodzi potrzeba podłączenia do krążenia pozaustrojowego może ono być przeprowadzone przez kaniuIację wewnątrz klatki piersiowej (prawy przedsionek- aorta) lub w pachwinie (tętnica udowa-żyła udowa). Odcinana jest tętnica płucna , żyły płucne i skrzele. W czasie preparowania należy zachować szczególną uwagę aby nie uszkodzić nerwu przeponowego i krtaniowego. Krytycznie ważne jest również aby delikatnie traktować tkanki otaczające oskrzele.

Przygotowanie płuca dawcy

Płuco dawcy wyciąga się z kolejnych worków, przekłada na stół operacyjny, gdzie dokonuje się: pobrania materiału z drzewa oskrzelowego celem badania bakteriologicznego, odpowiedniego wypreparowania naczyń płucnych. Preparowanie oskrzela dawcy powinno być przeprowadzone z maksymalną delikatnością bez dotykania narzędziami tkanki otaczającej oskrzele. Należy dążyć do uzyskania możliwie najkrotszego kikuta oskrzela dawcy i w zależności od makroskowej oceny anatomii oskrzela kikut jest zaplanowany od jednej do trzech chrząstek powyżej podziału oskrzela głównego.

Wykonanie zesvoleń oskrzela i naczyń płucnych

Jako pierwsze wykonuje się zespolenie oskrzela. Część błoniastą zespala się. szwem ciągłym a część chrzęstną szwami pojedynczymi 3/0 (niektórzy stosują szew ciągły na część chrzęstną i błoniastą). Po starannym przygotowaniu i wypreparowaniu żyłę płucną i tętnicę płucną zespalamy szwem ciągłym.
W zależności od doświadczenia ośrodka wykorzystuje się różne szwy. W ośrodku w Zabrzu wykorzystuje się szwy nie wchłaniane monofilamentowe (prolene).
Zespolenia naczyniowe wykonujemy szwem ciągłym 5:0. O rozmiarze igły decyduje sytuacja anatomiczna. Należy zwracać staranną uwagę na odpowiednie dobranie długości zespalanych kikutów naczyniowych mając na uwadze, że częstszą przyczyną niepowodzeń w tych zespoleniach jest pozostawienie zbyt długich kikutów. Po wykonaniu każdego zespolenia naczyniowego można podawać dodatkowe dawki pneumoplegii. W ośrodku w Zabrzu stosuje się do tego celu pneumoplegię krwistą według protokołu Pittsburg.
Utrzymywanie otwartych zespoleń w momencie odklemowywania tętnicy i żył płucnych pozwala na odpowiednie odpowietrzenie przeszczepionego płuca. Po odpowietrzeniu zespolenia są ostatecznie uszczelnione poprzez właściwe zawiązanie szwów.
Kontrola hemostazy powinna być przeprowadzana podczas każdego etapu wykonywania zabiegu.

 

 

Bibliografia